وقتي بيايي، نسل توفان در ركابت

جنگل به جنگل، اين سواران در ركابت

اي فرصت فرداي توفان مقابل

توسن‌ترين آتش ركابان در ركابت

وقتي بيايي روي بال اسب خورشيد

مردان تندر، يكه تازان در ركابت

اي ابتداي هر چه طغيان، چشمه‌ها هم

با جوشش صد رود طغيان، در ركابت

وقتي بيايي، آسمان نوشان خاكي

آتش نفس، بي‌مرگ مردان در ركابت

ما قامت سبز تو را از دور ديديم

و هر چه موج و هر چه توفان در ركابت

بتی که راز جمالش هنوز سربسته است     به غارت دل سودائیان کمر بسته است

به یازده خم می گرچه دست ما نرسید       بده پیاله که یک خم هنوز سربسته است